Column: Reiskoorts

19 februari 2017

Jean Paul Kruk

Reiskoorts

“De kunst van het leven is thuis te zijn als men op reis is.”                                                                                          

Godfried Bomans

Een onbedwingbare lust, zucht om te reizen teneinde inspiratie op te doen voor het werk. De Hallen in Haarlem presenteerde vorige jaar de interessante expositie “ Reiskoorts”. Sinds 1850 gingen kun- stenaars op een zoektocht in het buitenland. Dit waren geen plezierreizen, maar artistieke werkrei- zen. Onrust was hierbij een wezenlijke factor. De inspiratiebron ‘in den vreemde’ kwam uit de kun stenaar zelf voort, uit een (kerkelijke) opdrachtgever. Vanaf het begin van de 16e eeuw groeiden de ze behoefte aan vernieuwing van de kunst en de daarbij behorende nieuwsgierigheid naar hoe colle ga’s elders te werk gingen. Een belangrijk reisdoel was Italië, met zijn antieke kunstschatten en mo- derne meesters als Rafaël en Michelangelo. In de periode vanaf de 16e eeuw tot in de vroege 20e eeuw bestond er een zekere consensus dat het voor kunstenaars zinvol en belang rijk was een reis te maken om elders te studeren (bijv. kunstverzamelingen bezoeken , les nemen, ec.). De thuisblijvers hadden uiteenlopende redenen om geen buitenlandse reizen te ondernemen. Jozef Israëls noemde zijn atelier zijn werkgrot, “die mij altijd wil binnen houden”. De kosmopoliet, de wereldburger, die Israëls was (en ik ook ben), had al vroeg de gewoonte om buiten te schetsen en te tekenen: “De straat is mijn huiskamer”. Van Amsterdam, Parijs, tot Rome en Batavia. Aan de andere kant opent reizen (net als Facebook) vensters op de wereld. Verruimt het je blik en verbreedt het je horizon. Je leert nieuwe talen, culturen en mensen kennen. In de film “The Bucketlist” maken de acteurs Morgan Freeman en Jack Nicholson, beiden ten dode opgeschreven, een wereldreis. Ze vinken hierbij ook een aantal reisdoelen af (bijv. pyramiden in Egypte, Franse Rivièra, Taj Mahal in India). In “The Sheltering Sky” reizen de acteurs John Malkovich en Debra Winger af naar Marokko. Om hun huwelijk nieuw leven in te blazen, te redden. Het inspireerde vele mensen ook tot dichten. In de zeventiger jaren, de 24/7 uurs economie, de rat race, depressie, burn-out, kwam het fenomeen ont-haast-en op. Een weekend of een midweek ontspannen in een hotel. De laatste 10 jaar is er een revival van dit fenomeen. Nu ook in de vorm van een retraite in een klooster, mediteren (Zen), yoga. Mensen zien het belang van  tot rust komen in. Ze ontdekken de helende schoonheid van serene stilte, rust. Komen thuis. Bij zichzelf. Ik ook. Tenslotte het fenomeen levensreis. Een ontdekkingreis naar wie je bent, waar je voor staat. Je identiteit, een blauwdruk, je DNA. Symbool van zo’n reis (odyssee) en per- soonlijke groei is de Griekse held Odysseus geworden. Zijn omzwervingen werden door Homerus vastgelegd. Het doel van dit soort reisverhalen is ondergeschikt aan de reis. Denk bijv. aan pelgrime- ren op El Camino naar Santiago de Compostela, de queeste naar de Heilige Graal, etc. De reis levert geestelijke winst op. Wie je reisgenoten zijn, welke bagage jij meeneemt, wat je reisdoel is, bepaal je zelf: ik ga op reis en neem mee …

Levensreis

Onderweg door je leven lopen mensen een eindje met je op                                                                                                                                                 

De meesten slechts heel even

Een enkeling het hele tracé.

Sharlee

Jean-Paul Kruk

 Reageren? e-mail:

Column Church ladies with typewriters

29 januari 2017

Henny Ridderikhof

Church ladies with typewriters

Toen ik nog maandelijks een rubriek in de Koerier verzorgde kreeg ik van mijn schoonzus, die vertaalster Engels-Nederlands is, een document met bovenstaande titel. Helaas moeten wij het in onze gemeente Osdorp-Sloten momenteel stellen zonder een kerkblad. Dit is niet alleen jammer omdat de gemeente nu niet meer op de hoogte kan worden gebracht van het wel en wee en alle activiteiten in de gemeente maar daardoor ook een prachtig soort proza mis loopt. Om dit een beetje te compenseren neem ik enkele citaten uit het hierboven genoemde document voor u over. Ze zijn in het Engels, in de vertaling zou het echte Engelse gevoel verloren gaan, maar ik denk dat dat voor de meesten van u geen probleem zal zijn.

The sermon this morning; "Jesus walks on the water", the sermon tonight "Searching for Jesus"

Ladies; don't forget the rummage sale. It's a change to get rid of those things not worth keeping around the house. Bring your husbands.

For those of you who have children and don't know it. We have a nursery downstairs.

Irving Benson and Jessie Carter were married on October 24 in the church. So ends a friendship that began in their school days.

At the evening service tonight, the sermon topic will be "What is hell?" Come early and listen to our choir practice.

Low self-esteem support group will meet Thursday at 7 pm. Please use the back door.

Weight watchers will meet at 7 pm at the first Presbyterian church. Please use large double door at the side entrance.

Henny Ridderikhoff

 

 

Reageren? e-mail: 

Column De oude professor

1 januari 2017

Robert-Jan Bakker

De oude professor in het Nieuwe Testament

Tweede Kerstdag overleed de laatste hoogleraar van wie ik als student les heb gehad. 91 jaar geworden en vrijwel tot het eind goed ter been en helder van geest gebleven.
In Frankrijk vond ik een boek met de titel 'Waarom zijn er leraren?' Ik denk dat we allemaal zonder dat boek te lezen kunnen antwoorden op die vraag. Leraren en leraressen zorgen ervoor dat er niet alleen iets te leren valt, maar ook dat hun leerlingen zelf een iemand kunnen worden. Door de persoon die zij zijn en laten kennen. Zoals het evangelie laat zien, dat God mens wordt in een persoon. We hebben net weer die menswording van God gevierd. Deze heeft zoveel waarde omdat we ons bij alle verschillen kunnen vergelijken in dat ene van het persoon-zijn. Zoals we op een dag ontdekken dat onze ouders en leerkrachten gewone mensen zijn of waren. Dat we gaan zien hoe ook zij zich het bestaan alleen door persoonlijke ervaringen eigen kunnen maken? Zelfs Jezus leren we het beste kennen als we horen dat verdriet en angst hem niet vreemd waren.
Van veel mensen die ons les gaven, hebben wij specifieke eigenschappen en momenten onthouden. Zij hebben vroeger met nu en met onze toekomst verbonden. Hun ouder zijn stond in dienst van onze volwassenwording. Totdat rollen worden omgedraaid en de oude professor van negentig, als ik met hem afspreek voor een bezoek in de seniorenflat, waarschuwt dat ik me er niet te veel van voor moet stellen. Omdat de leerling van toen nog de vitaliteit heeft die hij daarvoor zo lang zelf had.
Juist bij de overgang van het oude naar het nieuwe jaar prikkelen deze gedachten tot nieuws-gierigheid naar hoe zich de komende driehonderdvijfenzestig dagen het oude en het nieuwe zullen mengen. In die wisselende rol van leerling en leerkracht.

  

R.J. Bakker

 

 Reageren? e-mail:

Column Diversiteit

20 november 2016

Jean Paul Kruk

Diversiteit

 

Kunstbende. Een plek voor tieners tussen 13 en 19 jaar, van verschillende herkomst om zich in de kijker te spelen. Jörgen Raymann gaf destijds het startsein voor Diversity. Een lovenswaardig initiatief om getalenteerde jongeren de gelegenheid te geven zich creatief en artistiek te uiten. Om ze een platform, een podium te geven. Muziek, zang, theater, en zo meer.

180 nationaliteiten in Amsterdam (nummer 1 in de wereld!) is een project waarin Amsterdam mers van verschillende komaf zich presenteren. Misschien heeft Amsterdam het modewoord diversiteit wel uitgevonden. Klinkt wat gechargeerd. Sommigen vinden het politiek correcte beleidstaal. Want waar het uiteindelijk om gaat is openheid, tolerantie.

Feit is dat NL in de 16e,, 17e eeuw, een smeltkroes van culturen, een blauwdruk van het moderne stadsleven vormde. Groei en bloei van de stad gingen hand in hand in de Gouden Eeuw. Een ‘melting pot’ (vgl. VS, Noord-Amerika), een kruisbestuiving van culturen, een caleidoscoop, een lappendeken (quilt), een mozaïekvloer. Een bont kleurenpalet. N.a.v. de verharding in de samenleving vierde Ieder1 op zondag 25 september 2016 diversiteit, verschillen in onze maat schappij. Inclusief een oproep. Voor positiviteit, inclusiviteit en verbinden. Een heuse Flower Powerparade die good will wilde kweken onder de bevolking. De huidige staat van Nederland?

Botsende, schurende culturen en etniciteiten. Steeds meer groepen hebben het gevoel dat ze er niet bij horen in de NL-samenleving. Sylvana Simons heeft zich aangesloten bij Denk. Zwarte Piet, geassocieerd met domheid, racisme, discriminatie en slavernij is allang een hot issue. Gebed zonder einde. Mijn suggestie: een regenboogpiet. De Regenboog staat voor Gods Verbond, van God met ons mensen. Verbindt hiermee ook mensen onderling met elkaar. Kan leven met de Schoorsteen/roetveeg Piet, al is hij wat saai, kleurloos. Feit is en blijft dat spanningen, maatschappelijk(e) onbehagen en onvrede, onze samenleving donker kleuren.

Behind every cloud there is a silver lining. Na regen komt zonneschijn. Wat ik maar wil zeggen is dat samen werken beter is dan ruzie maken. De Vredesweek 2016, met het motto “Vrede verbindt”, was hoopgevend. Op locaal niveau proberen groepen, bijv. Joden, Christenen en Moslims, elkaar beter te leren kennen, zich met elkaar te verbinden. Kleine-stappen-politiek. We moeten het maatschappelijke discours over gedeelde normen en waarden gaan voeren. Zodat elke in gezetene, elke burger, hij, zij wordt geacht de wet te kennen, weet waar hij, zij zich aan moet houden. Beschaving en respect voor elkaar zijn relevant.

Ook in de politieke arena en op de social media verhardt en verruwt de samenleving zich. Van hate-mails, bashen tot grof taalgebruik en krachttermen. A spiritual awakening. Een kairos-moment. Kleur bekennen. Een nieuwe vorm van zachtheid, van authenticiteit, van voelen met het hart, zijn meer essentie en urgentie dan ooit tevoren. Een tegenstem -, geluid- en cultuur in een gewonde, gebroken en gewelddadige wereld, die het spoor bijster lijkt. Of zich op de brede weg, ten dode opgeschreven, bevindt. Als lemmingen, de afgrond in. In plaats van op de smalle weg, en licht, liefde, heelheid, recht en vrede, ten leven. Dromer, visionair (à la John Lennon in Imagine of Dr. Martin Luther King’s I have a Dream)?

Diversiteit is een groot goed, want het doet recht aan een dwarsdoorsnede en het (latente) talent in onze samenleving. Bundelen van de zachte krachten. Om inspiratie uit te putten. Schilder je leven in regenboogkleuren. Een kunstwerk. Een schilderij. Een ansichtkaart om over naar huis te schrijven. Een klankensymfonie. Een boek. Om te signeren, samen onze handtekening onder te zetten!

 

Jean-Paul Kruk

 

Reageren? e-mail:

Column Berlijnsyndroom

2 september 2016

Henny Ridderikhof

Berlijnsyndroom

Ik heb de Berlijnse muur gezien! Als jongeren contactpersoon van de DDR-groep van de Rank (Nieuwegein) bezocht ik meerdere malen onze zustergemeente in Halle an der Saale. Later reisde ik als privé persoon in de DDR, wat nog niet mee viel van de staat kon ieder moment roet in mijn reisplannen gooien en werkelijk alles in de DDR was bedekt met en roetlaag. Ik zie mij nog zitten op de gang van een politiebureau.

Maar nooit eerder was ik in Berlijn. Dit vanwege de bezwerende woorden van mijn gastvrouwen en –heren dat "dáár niets te zien" was. Nu was ik er uiteindelijk dan toch. Was er tijdens de koude oorlog wellicht "niets te zien", nu kwam ik ogen tekort! Ik vreesde dat ik, zoals mensen in Jeruzalem soms overvallen worden door godsdienst waanzin, geschiedenisgek zou worden.

Alles leek goed te gaan, totdat ik mijzelf terug vond in een atoomschuilkelder. Beide dikke deuren van de luchtsluis waren dicht gevallen, ik ervoer een lichte vorm van claustrofobie. Bij een spookachtig schijnsel van blauwe noodverlichting zag ik rijen met bedden en stelde mij voor hoe ik hier twee weken zou moeten doorbrengen met weinig zuurstof, een extreem hoge luchtvochtigheid, en het idee dat boven deze bunker hoogst waarschijnlijk al het leven verdwenen was. Opeens hoorde ik vlak bij mij een stem….onmiskenbaar van een Russin! Zelfs toen ik wist dat deze stem afkomstig was van mijn gids in deze bunker, bleef mijn verwarring groot. Wie was er op het "slimme' idee gekomen om juist een Russin op de hoogte te brengen van alle ins- en outs van een atoomschuilkelder in West Berlijn?

Henny Ridderikhoff

 

Reageren? e-mail: