Column Door dik en dun

16 juli 2017

Henny Ridderikhof

Door dik en dun

 

Met lood in de schoenen legde ik de bekende reis af. Ik was onderweg naar mijn hartsvriendin. Gelukkig was eenmaal bij haar thuis alles als vanouds. We deden de typetjes uit de "Dik voor me kaar show" na en hadden het over het ouderlijk huis waar zij was opgegroeid, waar altijd zo'n lekker ouderwets touwtje uit de brievenbus hing. Natuurlijk hadden we het ook over popmuziek uit "onze tijd." De platen die we draaiden en de concerten die wij samen bezocht hadden. We waren grote fans van Tina Turner.

We hebben bij elkaar in de klas gezeten en zijn er samen uitgestuurd omdat we gewoon niet meer konden stoppen met lachen. We hebben samen stage gelopen. Op vrijdag namen wij bij toerbeurt een grote zak drop mee om op terug weg samen in de trein op te snoepen. We werden volwassen maar bleven lief en leed met elkaar delen. We deelden onze verliefdheden en ons liefdesverdriet. We werden vlak na elkaar moeder en bezochten braaf, als een soort tantes, elkaars eerste kinderfeestjes Ook was ik aanwezig bij de uitvaart van haar vader en vlak daarna van haar broer.

Mijn ambitieuze vriendin was al snel leidinggevende. Ik heb nog zelfs nog een tijdje "onder" haar gewerkt, dat was geen succes. Maar nooit zal ik vergeten dat ze toen een meer dan levensgrote poster van Tina Turner in haar kantoor had hangen. Ik vraag mij af of ze dat nu, als regio manager, nog steeds heeft maar het zou mij niet verbazen. Zo energiek en mooi oud worden als onze heldin Tina, dat wilden wij ook wel! Helaas, mijn hartsvriendin zal niet oud worden. Ze is 51 en heeft een ongeneeslijke vorm van kanker.

Ik herinner mij de dag waarop mijn moeder tegen ons zei dat ze het zo leuk vond dat wij na al die jaren nog steeds zulke dikke vriendinnen waren. Wij deden alsof wij erg beledigd waren. Wij dik? Hooguit stevig, haha. Inmiddels moet de vriendin op kussens zitten om geen pijnlijke botten te krijgen, zo dun is ze nu. Maar gelukkig is er aan onze vriendschap niets veranderd. Wij blijven hartsvriendinnen, door dik en dun.

 

Henny Ridderikhoff

 

 

Reageren? e-mail: 

Column Israel, staan we er nog achter?

13 juni 2017

Robert-Jan Bakker

Israel, staan we er nog achter?

Deze dagen is het vijftig jaar geleden dat Israel in zes dagen een oorlog won tegen de buurlanden. De stad Jeruzalem en gebieden in het oosten, noorden en zuiden kwamen onder de zeggenschap van de jonge staat te vallen. Toen zes jaar later nog een keer oorlog uitbrak en de steun van Nederland ontwijfelbaar was, werd ons land later in 1973 door een Arabische boycot getroffen.

Deze dagen wordt er ook opmerkzaam op gemaakt dat het verdedigen van Israel helemaal niet meer vanzelfsprekend wordt gevonden. Lange tijd was dat wel zo. De sterke band tussen socialisten wereldwijd was daarvoor een belangrijke steunpilaar en de verwantschap die veel kerken voelden omdat Israel het land van de bijbel is, was net zo’n bron voor diepe sympathie. De rooms-katholieke kerk was daar minder eensgezind in, omdat in Israel een grote groep Arabieren als christen deel uitmaken van de rooms-katholieke kerk.

In onze landelijke protestantse kerk heeft de eensgezinde steun plaats gemaakt voor tegengestelde benaderingen. Het onrecht dat Palestijnen in Israel en de bezette gebieden ondervinden, krijgt terecht ruime aandacht. Ook joodse mensen daar en hier brengen dat onder de aandacht.

U en ik volgen het allemaal op de televisie of in andere media en zouden ons nog gedwongen kunnen voelen voor één van beide kanten partij te kiezen. Is het mogelijk je aan die keus te onttrekken, in het besef dat het ons hoe dan ook niets tot weinig kost om er een mening over te hebben? Ik moet altijd nog denken aan de Nederlandse predikant Simon Schoon, die lang in Israel woonde en werkte, in Nes Ammim. Hij werd niet moe te pleiten voor begrip jegens zowel Joden als Arabieren. Dat laat ruimte voor kritiek op beide kanten. Ruimte die er ook is om niet te vergeten regelmatig te bidden om geduld, veel geduld, voor de vredestichters die er gelukkig aan beide zijden ook zijn.

R.J. Bakker

 

 Reageren? e-mail:

Column Een authentiek christelijke levensstijl

14 mei 2017

Jean Paul Kruk

Een authentiek christelijke levensstijl

 

“Gij geheel anders: gij hebt Christus leren kennen .” Efeziërs 4: 20     

In 2016 schreef ik, na het lezen van een aantal boeken, het zien van een film, levensgebeurte nissen, mijn pleidooi voor zachtmoedigheid en authenticiteit. Een tegencultuur-, geluid- en stem. Net als het onderwijs van Jezus, Zijn leer, opgetekend in de Bergrede (Mattheüs 5-7). De spiritualiteit van de humaniteit, de medemenselijkheid, en van de hoop. Die doet leven. We leven in een gewelddadige, gewonde en gebroken wereld. Die reparatie, heling behoeft. En in een verharde en verruwde Nederlandse samenleving. Ik signaleer een gebrek aan res- pect, fatsoen en beschaving. Op straat, op de social media en in de politieke arena. We le- ven in een filterbubbel. Het leven lijkt aan ons voorbij te schieten. Als Godszoeker, Christus bewust mens, ging ik op een zoektocht. Deze bracht mij bij christelijke deugden, eigenschap- pen en waarden. Bij het leven in de eerste christengemeente (Handelingen 2: 42-47). Samen leren, vieren en dienen. En bij de vruchten van de Geest (Galaten 5: 22, 23 a). Een exercitie in vrede, vreugde, zelfbeheersing, geduld, lankmoedigheid, zachtmoedigheid. Het vindt zijn cul minatie in het “Gij geheel anders …”, Christusgelijkvormig, niet wereldgelijkvormig zijn. In Christus zijn wij een nieuwe schepping. In de christelijke levenswandel doen we ons oude jas uit en trekken we onze nieuwe aan. Zachtmoedigheid is de nieuwe “feel”, stijl, een tedere en liefhebbende houding tegenover de mensen en de wereld rondom je. De ander geen kwaad willen doen of schade berokkenen. Zacht van aard, karakter. Vriendelijk zijn voor jezelf, verge vingsgezind en mild voor anderen. Authenticiteit is de nieuwe chic: authentiek zijn in je ge- drag en houding. Moed om imperfect te zijn, grenzen stellen, open en kwetsbaar zijn. Het is een be-ziel-de manier van liefhebben. Het is je blueprint, je kwaliteitskeurmerk, je visite- kaartje. Een meerwaarde waarmee je je kunt onderscheiden. Bewust kiezen voor authen- ticiteit ver-zoen-t en ver-bind-t. Je masker gaat af. Het demasqué. Blend in als een kamele- on. Je bekent kleur, laat je ware gezicht zien: je bent eigen, (opr)echt, integer, uit-één-stuk, geloofwaardig. Een authentiek christelijke levensstijl maak je je eigen door Jezus Christus na te volgen. In woord en daad. De Bergrede is de grondwet voor, de poort naar geluk: ”Zalig de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven”(Mattheüs 5: 5). Smaakmaker zijn. Zout der aarde. Licht der Wereld. In je kracht staan en van hieruit voor kwetsbaarheid en zacht -heid kiezen. Voor tederheid en schoonheid. Zoals je dit ziet in de verstandelijk beperkten in de Ark-gemeenschappen. Waar deze bijzondere, unieke mensen samenleven met niet-be- perkten. In hen worden vrede, geduld en vertrouwen zichtbaar. Een weg uit de macht-door-geweld. Een proeftuin, broed- en vindplaats van heil, vrede en verbondenheid. Nieuwe, chris telijke leefgemeenschappen schieten als paddestoelen uit de grond. Pioniersplekken, zoals Fresh Expressions (Shai Claiborne, V.S., spiritueel en maatschappelijk geëngageerd; leefge- meenschap Amsterdam-Slotervaart), stadskloosters (bijv. La Verna). Ze zijn een belangrijke aanvulling op bestaande, traditionele kerken. Op 30 april j.l,. was de kick-off, de pitch van mijn project, mijn missie: een stilteviering in Coffeemania. Met Bijbelteksten, muziek, een YouTube-filmpje en een uitwisseling over deugden. Mijn pleidooi voor zachtmoedigheid en authenticiteit (zie Koerier maart 2017) krijgt, naar ik hoop, een follow-up in De Opgang, in het najaar 2017. Met als focus: wat is een authentiek christelijke levensstijl?

 

Jean-Paul Kruk

 

Reageren? e-mail:

Column Speciaal zonnestraaltje

16 april 2017

Henny Ridderikhof

Speciaal zonnestraaltje

 

Hij viel mij op, natuurlijk. Als je na 31 jaar met "speciaaltjes" te hebben gewerkt met "gewoontjes" gaat werken valt het je onmiddellijk op als daar toch weer een "speciaaltje" tussen zit. Als de andere voorschool peuters hem sloegen, knepen, omduwden of zelfs beten deed hij niets terug, hij ging alleen maar huilen. Op alle andere momenten van de dag was het een stralend kind. Dit zonnestraaltje kreeg helemaal een speciaal plekje in mijn hart omdat hij mij "mamma" bleef noemen, mijn eigen naam was te moeilijk voor hem om te onthouden.

Nu gaat Berend, onze lieve onhandige knuffelbeer, weg van de voorschool. Naar een speciale voorziening waar "speciaaltjes" immers het beste gestimuleerd kunnen worden. Ik vind het jammer voor mijzelf want ik zal hem missen maar gun het hem natuurlijk van harte!

Door allerlei nieuwe medische ontwikkeling kunnen we steeds meer "speciaaltjes" al voor de geboorte uitsluiten. Begrijp mij goed, het is echt een enorm karwei om voor zo'n "speciaaltje" te zorgen en het brengt zeer veel zorgen met zich mee. Menig huwelijk strand als gevolg van de zorgen om zo'n kind. Het is dus echt niet voor iedereen weggelegd. Maar toch hoop ik stiekem dat er nog mensen over blijven die het lef (=hart) hebben om het wel overwogen risico te nemen dat er af en toe een zonnestraaltje tussen door glipt. Maar wij, de maatschappij, moeten dan wel bereid zijn om deze dappere dodo's (want ze zijn een uitstervend soort) te ondersteunen waar we kunnen door de zorg en opvoeding van zo'n kind voor deze ouders doenlijk te houden. Onder andere door hiervoor te betalen via de belastingen. Ik hoop dat u er ook zo over denkt. Want een wereld waarin je nooit meer verrast wordt door een 'speciaaltje" is wel erg gewoontjes!

Henny Ridderikhoff

 

 

Reageren? e-mail: 

Column Eén biljet en honderd onderwerpen

12 maart 2017

Robert-Jan Bakker

Eén biljet en honderd onderwerpen

 

Woensdag mogen we stemmen. Veel kiezers schijnen nog niet te weten waarop. Als je via de Pieter Calandlaan langs de pastorie komt, kan ik u helpen met het aanplakbiljet van mijn partij. Ik werd daar in 1980 vanzelf lid van, toen mijn CHU met KVP en ARP opging in het CDA. Als schooljongetje belde ik bij mensen in het dorp aan om te vragen of daar zo'n biljet van de CHU voor het raam mocht hangen. Na een paar dagen ging ik kijken of het ook echt was gedaan. Soms niet, want mijn volkje was nooit zo fanatiek.

Pas op een later moment ging ik affiches van mijn partij aan de pastorieramen hangen. Dat was toen het CDA niet langer de grote partij van de macht was. Ook bedoeld als opwekking om van het kiesrecht gebruik te maken. Politiek is voor de meesten immers geen grote liefde. Niet weten wat je kiezen moet, is zo begrijpelijk. Je kunt maar één biljet ophangen of twee. Maar het gaat om minstens honderd onderwerpen. Ik zou D66 willen stemmen voor een ruimere euthanasie-wetgeving. Voor mijn verzet tegen de milieu-gekte kan ik alleen bij de PVV terecht. Toch zal ik niet op die partijen stemmen. Toegegeven: als je lid bent van een partij, is het gek om daar niet op te stemmen, al hebben de oud-ministers Vogelaar en Van Agt laten weten dat eventueel te gaan doen. Mijn raambiljet geeft houvast, al kan ik het niet in alles bij mijn partij vinden. Kan ik straks in mijn flat ook nog zo'n biljet ophangen? In de vorige flat mocht dat niet. Dan heb ik geen raambiljet meer, maar blijven wel die honderd onderwerpen die moeilijk zijn om samen te brengen.

R.J. Bakker

 

 Reageren? e-mail: